Van grof naar fijn
1 min lezen
Regelmatig vraag ik mezelf af wat mij aan graan fascineert. Als ik dat moet omschrijven kan ik niet de goede woorden vinden, en misschien hoeft dat ook niet.
Gisteren liep ik te piekeren over een nieuw recept. De ingrediënten had ik nog niet in mijn hoofd, het resultaat wel: een winterbrood dat lonkt naar het voorjaar. Als basis koos ik ongemalen kamut: een graan uit het oude Egypte.
Na een nacht weken heb ik de korrels zachtjes gekookt tot ze beetgaar waren. De geur en smaak van kamut zijn subtiel, nootachtig en minder zuur dan die van tarwe. Toen de geur van het kokende graan de keuken goed had gevuld was ik eruit: de kamut kreeg een zacht deken van desem, lemairemeel en tarwebloem om optimaal tot zijn recht te komen.
Dit keer koos ik voor de steengemalen bloem van mijn om-de-hoek-molen: de Gouden Engel. Met de koude wind, jagend om het huis, moest ik denken aan de schrapende molensteen die de Noord-Hollandse tarwe verwerkt tot de grondstoffen die ik voor me had staan. Gemalen op steen, door de wind en het oog van molenaar Vincent Kraan. Daar word ik écht gelukkig van!
30 uur later luisterde ik naar het krakende geluid van de korst tijdens het afkoelen. Weer merkte ik dat mijn fascinatie voor graan niet in woorden uit te drukken is, het brood spreekt voor zichzelf.
